نمیدونم چرا .. ولی خیلی دلم میخواست گرمای بدنه ی فنجون دستم رو داغ کنه یا بهتر بگم بسوزونه...

فنجون کوچولو رو کف دستم گذاشته بودم و با انگشتای بلندم دورتادورش رو حلقه زده بودم...

دلم میخواست بیشتر از اینکه قهوه رو بخورم ... بوش رو با تمام وجودم ببلعم... کلا من همیشه همیینه عادتم...اول حس بویایی...بعد چشایی و لامسه و این حرفا.

نمیدونم این چه احساسی بود که به این فنجون قهوه داشتم... چسبوندمش رو گونم و در حالی که حالت دستم همونجوری دور فنجون بود...نفس میکشیدم و احساس میگردم که فنجون هم تنفس میکنه...یک نفس...دو نفس...3نفس... وقتی دست روی گونم کشیدم.... رطوبت نفس هاش مونده بود و هنوز احساس سرور و شعفی که اون قسمت پوستم پیدا کرده بود رو میتونم حس کنم.

فک کنم پاک زده به سرم.

رفتم آشپزخونه چای دم کنم...کتری داشت جوش میز و قل قل میکر...سرش رو برداشتم و گوشم رو بردم نزدیک دهنه ی کتری ،چشمام رو بستم و همه حواسم رو جمع کردم و به صدای جوشیدن آب گوش میدادم...که احساس کردم شدیدا گوشم میسوزه.... با اجازتون با بخار کتری گوشم جیز شد.

دیشب میخواستم هنر نمایی کنم و لازانیا درست کنم....داشتم ظرف های لازانیا رو که تو فر بود چک میکردم که دستم چسبید به سینی فر و یک خط گنده روش افتاد...

مرگ من ... نشد من یه بار از کنار اجاق گاز رد نشم و دست و پا و گوش و کل هیکلم رو نسوزونم...وقتی هم که من نمیرم پیش اجاق...اجاق محترم فراورده هاش رو میفرسته دنبالم.

بعد زمانی که دانشجو بودم وقتی هرکی میگفت شام و ناهار چی داری میگفتم شیر و نون پنیر گردو...یا بیسکویت یا کنسرو... همه باهام دعوا میکردند که خاک بر سر لندهورت کنند.... تو با اینهمه هیکل وقد و قواره از پس یه ناهار پختن بر نمیای؟

جان من ... حالا من نرم بمیرم؟!

پس نوشت:

خدایا...یه ایمنی کامل نصیب این بدن من بفرما... آمین